Udało się! Po ponad szesnastu
godzinach jazdy dotarliśmy na północ Chile. Miasto Calama
przywitało nas uśmiechniętą twarzą naszego przyjaciela Oscara i
dość mocnym słońcem. Na to drugie nie możemy narzekać – w
końcu jesteśmy pośrodku jednego z najbardziej suchych miejsc na
ziemi. Pustynia Atacama ciągnąca się 450 km wzdłuż i 100 km
wszerz, usiana kamieniami i kaktusami to krajobraz w końcu dla mnie
egzotyczny lub przynajmniej westernowy.
English version at the bottom
Calama jak już wiecie pojawiła
się na naszej chilijskiej mapie podróży jako pierwsze miasto,
które wiedzieliśmy, że musimy odwiedzić. Nasz przyjaciel Oscar
wraz z rodzicami prowadzi tu coś w rodzaju hotelu niskobudżetowego
dla robotników z pobliskich kopalni rud miedzi. W jednym z jednym z
jego pokoików zostaliśmy zatem ulokowani z informacją, że mamy
czuć się jak u siebie w domu. Z czego oczywiście skwapliwie
skorzystaliśmy, przede wszystkim ciesząc się możliwością
skorzystania z kuchni i zrobieniem „normalnego“ jedzenia. Ja
cieszyłam się tym bardziej, że niekoniecznie najlepiej się czułam
i w końcu z czystym sumieniem mogłam odpocząć o ile Calama jako
miasto nie ma zbyt wielu atrakcji do zaoferowania.
Mateja trochę bardziej nosiło
już od momentu wystąpienia z autobusu, bo bardzo, ale to BARDZO
chciał pojechać natychmiast zwiedzać największa na świecie
odkrywkową kopalnię rudy miedzi – Chiquicamata. Tak bardzo
chciał, że moja wcześniejsza informacja, że ja też chętnie się
tam wybiorę umknęła jego uwadze i tak pojechał ogarnąć jak
działa to darmowe zwiedzanie kopalni sam. Co właściwie nie było
takie złe, ponieważ ja trochę odpoczęłam a on skruszony zapisał
mnie jako pierwszą na liście oczekujących na dzień następny.
Więc i ja dziś mogę się pochwalić, że w kopalni Chiquicamata
byłam. I choć niekoniecznie jest to mój typ miejsca do zwiedzania,
muszę przyznać, że kopalnia robi ogromne wrażenie.
Najpierw
ubierają cię w te hełmy i kamizelki, później zabierają do
opuszczonego miasteczka górniczego (jakiś kilometr od miejsca
wydobycia), gdzie czujesz klimat trochę okołoczarnobylski by
wreszcie zabrać cię do punktu widokowego, z którego jak okiem
sięgnał wiją się serpentyny dróg w głąb ziemi, po których
jeżdżą gigantyczne ciężarówki. Jeśli ktoś woli liczby to
przedstawia się to następująco – kopalnia położona jest na ok
3800 m. n.p.m., ma 4 km długości, 2,5 km szerokości i jest głęboka
na ok jeden kilometr. Codziennie wywiezionych zostaje stąd 140
tysięcy ton surowego materiału, z którego obróbki powstanie
czysta miedź o wartości 7 mln dolarów... Dziennie...
Niestety moje samopoczucie w
tych dniach całkowicie nawalało. Mimo to postanowiliśmy po dwóch
dniach odpoczynku zostawić część rzeczy u Oscara a samym
sprawdzić czy słusznie o innym miejscu w okolicy – San Pedro de
Atacama słusznie mówi się jako o jednym z najpiękniejszych w
Chile. Z racji zdrowia i braku zdecydowania nie szło to najlepiej
tym bardziej, że po przyjeździe na miejsce pojawił się dylemat
finanansowy. Bo może i miejsca wokół są i piękne, ale za
wycieczki tam liczą sobie bajońskie (jak dla nas) sumy. Ostatecznie
jednak, po odwiedzeniu kilkanastu biur/agencji znajdujemy najtańsze
warianty i następnego dnia, długo przed świtem stoimy w napięciu
przed wejściem do campingu oczekując na „naszego“ busika. A o
czwartej nad ranem w San Pedro de Atacama ruch jest spory... Już się
nie możemy doczekać tego tabunu turystów na miejscu!
Na szczęście okazuje się, że
jakoś ostatecznie nie przeszkadzają choć pierwsza z wycieczek jest
dość dziwna. Mówię dziwna, nie tylko dlatego że wszyscy nasi
koreańscy współtowarzysze mówią świetnie po hiszpańsku, ale
dlatego, że trochę inaczej wyobrażałam sobie trzecie z
największych gejzerów na świecie. Lecz to moja wina, nikt przecież
nie mówił, że największe znaczy najwyższe. Może ich być po
prostu ponad dwieście i mogą sobie tak bulgotać lub od czasu do
czasu podskoczyć na szaloną wysokość jednego metra i z daleko
sprawiać wrażenie ogromnego pogorzeliska. Najbardziej cieszymy się,
że faktycznie za zapłaconą kwotę dostajemy również śniadanie i
pozwalają nam się wykapać w baseniku z ciepłą wodą. Kwoli
ścisłości, pustynia pustynia, ale na wysokości 4300 m.n.p.m tuż
po wschodzie słońca ciepło nie jest i kąpiel nie jest przeżyciem
na które każdy odwiedzający się decyduje. My jednak szybko
wyskakujemy z kurtek i z uporem maniaka szukamy najcieplejszego
miejsca w baseniku. Później pan przewodnik (świetnie bawiący się
własnymi żartami) kilka razy jeszcze zatrzymuje nam busika, żebyśmy
mogli sobie potrzaskać słit focie – a to z wulkanem, a to z
flamingami, a to z rzeczką... Mniej jednak najbardziej podoba się
przystanek w opuszczonym miasteczku Mapoche i to bynajmniej nie ze
względu na jego architekturę i zabytkowy kolonialny kościółek. O
nie! Na polu obok pasą się lamy! Różnej maści, różnej
wielkości, z tym głupim wyrazem twarzy, przeżuwające trawę i
marszczące czoło. I jeszcze te śmieszne pomponiki na uszach. Po
prosu sama radość patrzeć tak na nie i patrzeć. Jak dla mnie to
takie lądow pingwiny.
Wieczorem, mimo mojego
pogarszającego się stanu zdrowia jedziemy na wycieczkę już z inną
agencją i panem, który zna angielski. Nasza destynacja to Dolina
Księżycowa (Valle de la Luna). To stąd pochodzi większość
epickich zdjęć z zachodów słońca a konkretnie z jednego miejsca
zwanego skałą Kojota. My na szczęści jedziemy je obejrzeć
napierw. Panorama jest niezwykła, pan wie o czym mówi a my z
Matejem robimy sobie zdjęcie „must have“ na skale Kojota.
Formacje skalne w całej Dolinie, gdzie udajemy sie nastęnie są
bajkowe. Niektóre doczekały się nawet imion jak trzy skały zwane
Tres Marias czy Amfiteatr. Warto jeszcze dodać, że większość
skał to tak naprawdę...sól! Już wprawdzie się jej tu nie
wydobywa, ale nadal można odwiedzić stare miejsca wydobywkowe,
posłuchać w ciszy zgrzytów jakie wydaje ubijana sól (coś jak lód
wrzucany do wody) i z niedowierzaniem oblizywać palce ;) Zachód
słońca nad najwiekszą z piaszczystych wyd kończy naszą
wycieczkę.
Następnego dnia powracamy do
naszego przyjaciela Oscara by pożegnać się z nim, z pustynią i z
Chile pyszną kolacją. Nasz nowy cel – Boliwia. To będzie solna
opowieść ;)
 |
| Thank you Oscar!!! |
----------------------------------------------------------
We've make it! After more than
sixteen hours of ride we've reached north of Chile. City of Calama
welcome us with the smiling face of our friend Oscar and very strong
sun. But we cannot complain – come on, we are in the middle of the
one of the most dry place on Earth! Desert of Atacama which is 450 kilometres long and 100 kilometres wide, with all those rocks and
cactuses is finally exotic for me and reminds some old western movies
spirit.
As
you may remember Calama was the first city in Chile we knew we want
to visit. Our friend Oscar with his amazing parents have here some
kind of hostel for the mine workers. In one of the rooms we were
located with information we should feel like home. And we immediately
felt like that. Especially using kitchen facilities and eating
„normal“ food was nice change. And I was happy even more as I
didn't feel well those days and I could rest as Calama isn't so to
say very tourist.
On the other hand my husband
didn't feel like resting at all as he really, really wanted to go immediately to visit the biggest copper mine around – Chiquicamata.
He wanted it so much the he forgot that I mentioned to him before I
would also like to see it... And he went to check the tour alone.
Eventually it was good as I had time to rest and the next day I was
first on the awaiting list and could make same tour but with better
camera ;) What can I say about it? Well, despite visiting mines isn't
my thing I must admit the place is impressing. At the beginning they
gave you helmets and jackets, explain the history, then you visit
abandoned small workers city and then you go „there“. On small
platform you stand, you can see and admire huge inside of mine and
huge trucks which look in it like small warms... If you like numbers
– mine is on 3800 meters above sea level, is 4 kilometres long, 2,5 kilometres wide and about 1 kilometre deep. Everyday they get our of
there 140 thousand tons of the material from which is made pure
copper in value of 7 million dollars. And that's per day...
Unfortunately I didn't get much
better in those days. Nevertheless we decided after two days of rest
leave some stuff at Oscar's place and check if those who claim San
Pedro de Atacama is one of the most beautiful places in Chile are
true. Our checking didn't went good first day as I was still bad and
we couldn't decide what to choose and the prices of the tours didn't
encourage us to do any of them. Eventually, after checking a lot of
agencies we found some cheaper options and next day before sunrise
we were ready to go, only waiting to „our“ bus to pick us up. And
you need to know San Pedro at 4 am is very crowded city...
First of the tours was strange.
I'm saying strange not only because our Korean friends from the group
speak great Spanish but to be honest I imagine third biggest geysers
in the world to be more spectacular. Well, it's my fault, nobody said
the biggest mean the highest. It can easily be just a field with around two hundreds of them, just boiling and from time to time going
up to one meter making impression that the field is in fire. The most
exciting part of the tour in this point was breakfast (nice one) and
opportunity to bath in hot spring near. Just to be clear, no matter
if we are in the desert, on 4300 meters above sea level just after
sunrise isn't warm and bathing in such condition isn't thing
everybody decides to do. We did
Later we go with our funny
driver to some abandoned city near , on way making stops for sweet
pictures of flamingos, vulcan, rivers... But the village was the
best. Not because of the architecture or colonial church but there
are lamas there! And I just love to watch them!
In the evening, despite me not
feeling so good, we went to the trip with other agency and the with
guide who already speaks English. Our destination was Valle de la
Luna - from this place comes most part of the epic pictures in tourist
folders (Coyote Rock). Fortunately we didn't go there in time og the
sunset when most of the people come here but we took „must have“
picture there - don't worry! Rocks in the whole valley are just
amazing, different colours and shapes, some of them even have names
like Tres Marias or Amfiteater. And what's more fascinating lot of
those rock formations is from the salt. Now they are not working here
but it is possible to visit abandoned salt houses of the salt mine
workers. Our trip end with sunset over the Great Dune.
Next day we've come back to our
friend Oscar to say goodbye to him, to the desert and to Chile. Thank
you! We're heading to Bolivia! I have the feeling next story will be
also little bit salty ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz