Uyuni... Czyli setki turystów.
Bo Boliwię opłaca się ponoć odwiedzić jedynie na tydzień –
byle tylko zobaczyć największe solnisko świata. Położone ponad
3500 m.n.p.m i płaskie, gdzie okiem sięgnąć - bagatela ponad 10
tysięcy kilometrów kwadratowych. Zatem po wyjeździe z samego
miasta na takiej przestrzeni i tych turystów zdarza nam się nie widzieć.
English version at the bottom
Do Uyuni z Calamy jest dość
prosto się dostać. Najlepszym momentem jest zmiana autobusu
na granicy chilijsko-boliwijskiej, gdzie już po rodzaju autobusu
widzisz z jakim rodzajem drogi będziesz mieć do czynienia. Kręta i
wyboista. A krajobraz za oknem iście pustynny. Samo Uyuni sprawia
wrażenie miasteczka zakurzonego i trochę leniwego, które ożywia
się w godzinach rannych, gdy pielgrzymki turystów ciągną do
umówionych miejsc spotkań z jeepami. Po nocy spędzonej w jednym z
tutejszych hoteli (pokój dwuosobowy w Avenidzie w centrum kosztuje
nas 50 zł) i my ruszamy na spotkanie z Expediciones Lipez oraz
naszym kierowcą Davidem. Dość optymistyczni, bo i Matejowi dość
niską cenę za trzydniową wycieczkę udało się utargować (650
boliwianów na osobę podczas gdy wycieczki w biurach oscylowały
wokół 750-1200 boliwianów).
Pierwszy dzień okazał się z całej wyprawy
najlepszym zarówno w formie organizacyjnej, jak i
turystyczno-krajoznawczej. To właśnie pierwszego dnia zabrano nas
do największego highlightu wycieczki – wspomnianego we wstępie
solniska Uyuni; wcześniej jeszcze zaczepiając o znajdujące się na
okraju miasta cmentarzysko pociągów (tak, tak – Matej był tu
bardzo zadowolony;)).
A to solnisko... Brak słów po
prostu. Najlepiej popatrzcie na zdjęcia poniżej, bo zabawa z nimi
zajęła nam sporo czasu i pewnie gdybyśmy mieli więcej rekwizytów
moglibyśmy spędzić tutaj długie godziny. Nie sądziłam, że
robienie zdjęć może sprawiać taką frajdę. I ten plastikowy
dinozaur...
Jeśli samo solnisko Was nie
przekona to jest na nim kilka ciekawych przystanków – wyspa
Iquanasi porośnięta nawet tysiącletnimi kaktusami, miejsca z
usypanymi kopczykami soli, z której miejscowi wyrabiają przeróżne
drobiazgi, hotel-restauracja zbudowany w całości z soli i w czasie
pory deszczowej miejsca, gdzie solnisko pokryte jest
kilkucentymentrową warstwą wody, co tworzy iluzję braku/rozmycia
horyzontu.
Dzień drugi już nie wychodzi
nam tak dobrze. Samochód, który już od początku nie wyglądał
zbyt hmmm... dobrze technicznie, w końcu się psuje. Na szczęście
w okolicach późno-popołudniowych. Wcześniej udaje nam się
zobaczyć grotę z czymś w rodzaju cmentarza kultury przedinkaskiej
(lub ich wydrążonego w skale miasta – to zdanie naszego
przewodnika), skamieniałe kaktusy, laguny z mnóstwem flamingów,
kolorową lagunę Colorado czy niezwykłe kształty skał
wulkanicznych poddanych erozji. Niestety drugi dzień to też jazda
ku wysokościam, które nie służą mi najlepiej – głowa boli
mnie tak jakby miała za chwilę eksplodować a położyć szybko się
nie da, bo - jak się okazuje - agencje nie rezerwują w większości
miejsc noclegowych, ale już w terenie to kierowca biega i się
dowiaduje gdzie i co jest wolne. Z racji awarii naszego samochodu i
tego, że dotarliśmy do noclegowni późno nasze sześć osób
musiało ostatecznie pomieścić się na ciasnych 4 łóżkach
(dobrze że mieliśmy dwie pary w grupie bo inaczej integracja byłaby
dość ciekawa). 
Rano (4 rano, bo na wschód słońca mamy jechać)
nie mieliśmy zbyt dobrych humorów tym bardziej że nasz kierowca
zaspał, śniadanie na nas nie czekało a po zwróceniu uwagi Dawid
urażony zaczął na nas krzyczeć, kłamać, że wcale nie
umawialiśmy się na tak wczesne wstawanie (jasne, sami sobie tą
czwartą rano wymyśliliśmy a dwoje hiszpańskojęzycznych Urpi z
Michaelem nam zrobili żart potwierdzając wieczorem...), do tego nie
okazał się być najtrzeźwiejszy (na szczęście o tym dowiedziałam
się już dużo później konwersując z Urpi, która rozumiała cały
jego poranny bełkot). Co jednak było najgorsze to jego późniejsza
szybka i niekontrolowana jazda, która zmusiła przerażoną mnie do
posłużenia się niemal płaczem i krzykiem, że bardzo ale to
bardzo źle się czuję i nie może tak gwałtownie prowadzić. To
trochę uspokoiło jazdę, ale sprawiło że trzeba go było
przekonywać aby nie zawracał ze względu na moje samopoczucie, bo
chcemy jechać dalej. Ostatecznie pytaniami o okolice udało się go
udobruchać (zupełnie jakby to był cel wycieczki...) a on sam doszedł
do wniosku że cała sytuacja jest winą dwójki Brytyjczyków (?!)
No mówię Wam, kosmos. 
Przejeżdżając na wysokości pięciu
tysięcy metrów (najwyższa wysokość którą zaliczyłam jak na
razie) szczęśliwie dojeżdżamy do imponujących gejzerów (darujcie sobie te w San Pedro) a
kawałek dalej Dawid zostawia nas na dwie godzinki by zażyć kąpieli
w ciepłym baseniku. Po odwiezieniu do granicy Brytyjczyków, których
zdecydował jednak obarczyć winą za wszystkie swoje niepowodzenia
jest już o wiele spokojniejszy i rozmowny. Tak oglądamy jeszcze
kolejne laguny i pasące się lamy i - po upomnieniu się o obiecany
trzeciego dnia obiad - także coś w rodzaju kanionu uroczo zwanego
Italia Perdida. Obiad jednak musi poczekać do najbliższej osady
(jakieś 2 godzinki) ponieważ Dawid zapomniał spakować do auta
nasze zaopatrzenie... Naprawdę oddycham z ulgą, gdy stawiamy się
przed naszym biurem podróży w Uyuni...
Hotel Avenida znów staje
się naszą oazą a ja uznaję, że po tylu przezyciach zasługujemy
na dobrą kolację z winem... Kolejne dwa dni to Wielkanoc. O tym jak
ją spędziliśmy przeczytacie w następnym poście.
Uyuni means lots of
tourists...If you have only couple of days to visit Bolivia you are
recommended to see the biggest salar lake which is near here. Salar
is situated more than 3500 metres above sea level and it is flat
wherever you can see. It's even difficult to imagine how big and flat
it is – more than 10000 square metres of nothing but white desert
around... Well, but actually thanks to its size it's possible not to
see all of those coming here.
From Calama to Uyuni it's very
easy road. The best moment is when you need to change a bus on the
border. Quick look on the bus gives you already the immpresion of the
rest of the trip. The road is not paved, full of rocks and curves.
And desert outside the window... City of Uyuni feels very sleepy and
lazy, it only wakes up in the morning when pilgrims of tourists go to
their meeting points with agencies and jeeps to go „there“. After
night spent in nice cheap hotel Avenida in center (room for two
people is 90 bolivianos) we're also heading to meet Expediciones
Lipez and our driver/cook/guide - David. We are quite optimistic as
Matej was able to bargain the prize to 650 bolivianos while the
normal cost is 750-1200.
First day of the trip is in fact
the best as this was the day we went to the highlight spt – Salar
de Uyuni. Before reaching it we took a closer look to the cemetery
of the trains which was quite nice experience for my husband. But the
Salar... A have no words to describe it... Just take a look on the
pictures (yeap, there is a lot of them today). And actually taking
pictures was super fun and we spent quite time doing them. We only
regret that we didn't take more things to photograph but I must admit
plastic dinosaur was a great choice of agency.
And if the Salar isn't enough
fr you, there are more things to see around – island Iquanasi all
covered with even thousand years old cactuses, small salt hills from
which locals made different things to sell, hotel-restaurant all made
from salt, places where the water covers a bit the salt what gives
you ilusion of not having horizon...
Second day of the trip is worse
as our car (which by the way didn't look technically ok from the very
beginning) broke. Fortunately it broke already after midday so we
were able to see some rock cave cementery/city from pre-Inka culture,
rock cactuses, lagunas with a lots of flamingos, very colourful laguna
Colorado and amazing shapes of rocks in valleys. Unfortunately second
day meant also ride „up“ which was not good for me – I had
terrible but terrible headache and I couldn't lay down to rest in the
evening because at first driver... needed to find place to stay!
Yeah, most of the agencies don't reserve places for the nights so if
your car broke and you're late in the evening it is possible that 6
people will need to sleep in 4 bed dormitory like we did...
The next morning (4 AM as we
suppose to see sunrise) we didn't feel better as our driver
overslept, breakfast was not ready and when we politely mention our
discomfort David started to scream, saying that we didn't understand
hour of wake up (it was a lie as two Peruvians from our group speak
Spanish well...) and at last – he was probably a little drunk still
(but this I didn't know then, only later Urpi explain whole argument
to me). The worst thing was still about to come when we started the
ride up the hill and David, full of emotions, became very unsafe
driver. It was so scary that I started to scream that I feel very bad
and I almost start crying there. It helped with the ride but we
needed since then to convince him I am good enough to go anywhere
(which was annoying). Finally with all our questions about the place
we managed to calm him and himself he found also solution –
everything was fault of the two British guys from our group... (?!)
I'm telling you – if you ever go to Uyuni don't take Expeditiones
Lipez and driver named David...
Third day started very bad but
at least we saw some nice spots and reach the altitude of 5 thousand
metres above sea level (highest I've ever been). Afer seeing nice
geysers (much more impressing that El Tatio in San Pedro) David left
us in very nice thermal pool and went with British guys to the border
with Chile. After come back he was much more calm and he showed us
next lagunas, lamas and – after reminding him about the lunch –
he took us for it to very nice rock canyon Italia Perdida. But lunch
needed to wait for 2 more hours when we reach the first village as
David forgot to pack all his belongings in the morning...
I was really relieved when we
came back to Uyuni. After all this we just deserved good supper with
wine... Next two days (as it turn out) is Easter time and how we
spent it you can read in next post.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz