Lenistwo i obserwowanie życia w
Rurre nie mogło skończyć się inaczej... Gdy niespiesznie
zbieraliśmy się na poszukiwanie motorowej taksówki na dworzec, z
nieba spadła nam przecudowna para Boliwijczyków – Fabiola i
Pablo...
English version at the bottom
Choć oboje pochodzą z La Paz,
poznali się w Rurrenbaque i to w tutejszej dżungli postanowili się
osiedlić i prowadzić eco-farmę. I gdy mówię w dżungli nie mam
na myśli domku w centrum miasta i plantacji z bananami, którą doglądają,
dopływając tam motorówką. To miejscowi uciekają w ten sposób w
większości z lasu, oni zaś postanowili, że 11 km od miasta, pośród
palm, bananowców i drzew kakao postawią sobie domek a sąsiadami im
będą miliony komarów, tarantule i kto tam wie co jeszcze. Gdy tak
nam opowiadali o sobie w trakcie podwożenia nas na dworzec Matej
nagle wpadł na pomysł zapytania ich czy nie potrzebują pomocy.
Pablo z poważną miną poinformował nas, że jasne możemy z nimi
jechać, ale musimy wziąć pod uwagę, że nie mają toalety,
prysznica, jest bardzo gorąco i nie ma szans, aby komary nas nie
pogryzły... No bardziej zareklamować się nie mógł jak się
mozecie domyślić i po szybkich zakupach podskakiwaliśmy już po
kamienistej drodze w nieznanym nam kierunku.
Na miejscu okazało się że
drewniany domek jest uroczy, w czasie spania przed komarami chroni
cię moskitiera, prysznic też da się wziąć a toaletę możesz
sobie wykopać. Muszę przyznać, że jedynie korzystanie z toalety
było wyzwaniem – komary naprawdę nic nie robiły sobie z repelentu i
pogryziona zostałam w hmmm,,, najbardziej nieoczekiwanych miejscach
;) Ale cóż – warto było oj warto, bo Fabi z Pablem okazali się
być z tej samej gliny ulepieni co i my – z poczuciem humoru,
otwarci, pełni ciekawych historii (zakładając że sami siebie
dobrze oceniamy;)). Uczciwie przyznajemy, że pomóc to my tam wiele
im nie pomogliśmy – czas upłynął nam głównie na rozmowach,
grze w kości, gotowaniu i od czasu do czasu zabiciu przypałętanego
karalucha (a jest tu ich co najmniej kilkadziesiąt rodzajów). A na
koniec zabrali jeszcze kajaki i razem z nimi wróciliśmy jeszcze raz
na rzekę Beni. Tym razem jednak wycieczka nie popłynęła tak
wysoko w górę rzeki jak wcześniej bo wszystko zależało od siły rąk Mateja. A że prąd wartki a my to pod prąd płynęliśmy
te kilka zakrętów do łatwych nie należało (wierzę na słowo
mężowi, bo ja nie wiosłowałam ;P). Spływ był jednak wspaniały –
zobaczyliśmy jaskinię z nietoperzami, znaki węża wykute w skale i
na jednym z plażowych przystanków dane nam było zażyć
tropikalnej ulewy. Na koniec jeszcze przepyszny obiad w Rurre i
możemy powiedzieć, że z całej naszej podróży (jak na razie) to
Boliwia i Rurre sytuuje się na pierwszym miejscu. Fabi i Pablo – jeszcze raz bardzo
dziękujemy. Jesteście bardziej niż mile widziani u nas! Rozstanie
z dżunglą do łatwych nie należało choć nie ukrywam, że
perspektywa normalnej temperatury i braku komarów ułatwiła decyzję.
Tak wróciliśmy do La Paz skąd
niemal od razu przemieściliśmy się do Copacabany. Tej oryginalnej
– od której pochodzi nazwa plaży w Rio de Janeiro. Miejscowość
sama w sobie niczym specjalnym się nie wyróżnia jak na miejscowość
turystyczną – mnóstwo agencji, busów, stoisk z pamiatkami,
kawiarni... I jezioro Titicaca – największe i najwyżej położone
na świecie (3800 m.n.p.m.) a na nim mnóstwo wysepek z
najsłynniejszą Isla del Sol (Wyspa Słońca). Muszę przyznać, że
po przeczytanej literaturze (zwłaszcza dotyczącej historii Inków i
legend o składaniu ofiar z młodych kobiet na wyspie oraz narodzinach słońca i
księżyca tamże) oczekiwałam, że jezioro i wyspa zrobią na mnie
wrażenie. Niestety nawet posiadana wiedza i próby wyobrażenia
sobie życia tutaj kilkaset lat temu nie zmieniły odczucia, że
okolica przypomina właściwie wybrzeże i wysepki w Chorwacji. No
dobra w Chorwacji nie mijają cię na ulicach lamy i alpaki, co
trochę podnosi ocenę miejsca w moim osobistym rankingu, ale już
drugi raz pewnie bym tu nie przyjechała. Co innego
Rurre... Tam wracać się po prostu chce – mimo karaluchów,
tarantul, węży i co tam inne chce cię zabić.
Ech, no dobra, nie będę tak
zachwalać bo jeszcze tam pojedziecie i będzie tam jeszcze więcej
turystów ;) Tak jednak skończyła się nasza przygoda z Boliwią –
z Copacabany wyruszyliśmy do Puno – najbliższego miasta w Peru. I
by tradycji stało się zadość – ostatniego dnia w Boliwii udało
nam się nabawić zatrucia pokarmowego... Ale że objawy leczymy już
w Peru, będzie to historia (albo i nie) do następnego posta. Trzymajcie się!
---------------------------------------------
Observing life of Rurre and just
being lazy couldn't end in other way for us... When
not-so-much-in-hurry we were going about to go and find some motor
taxi to reach bus station heaven sent to us amazing Bolivian couple –
Fabiola and Pablo...
Despite they are both from La
Paz, they've met in Rurrenbaque and so it happen they've decided to
move to the jungle and create some eco farm there. And when I'm
saying about moving to the jungle I do not mean building nice lodge
in the middle of th city and then just visiting your field with
bananas by boat. It's what most of the local people do, trying to
escape from living inside the forest. But not Fabi and Pablo – they
bougth land 11 km outside the town and builded house actually
inside the jungle - in neighberhood of palms, banana tres, mosquitos,
tarantulas and whatever kind of animals which basically try to
kill you. So when they offered us a ride to the bus station and talk
all those above Matej just asked „Don't you need some help?“ And
Pablo with a serious face ansewered „yes, but you need to know
that we do not have a toilet, shower, it's hot and mosquitos may
drive you crazy“. We didn't need more advertisment, we've been "in" and
after buying some stuff we've jumped on bumpy road to the
forest. When arrived on place we found out nice cozy wodden house,
mosquito net was working, you could actually take some shower and the
toilet could be dig out in the ground. So cool. Only the last thing was quite chalenging
as mosquitos really didn't care about repelent and they bite me in
most unexpected places ;) But was worth it as Fabi with Pablo appered
to be so greeat personalities – smart, with respect to nature, brave (come on - they live in the jungle), full
of interesting stories. To be honest we didn't help them much as we
spent time mostly talking, playing games, cooking and from time to
time killing some tarantula or cocrouch (and there is much more than
one type of them in the jungle). On the last day they even took the
kayaks and we had lovely raft on Beni river. Only this time we did a
little part of the river as it was force of Matej's hands which
allowed us to go anywhere (as I did just relaxing;)) On the raft we
saw some snake made in rock by indigenous, bat cave and we
experienced refreshing tropical storm. Great lunch finished our
adventure with Rurre and we both agreed that this, so far, was our
favorite place in the whole trip. Fabi, Pablo if you read this –
thank you very much again! You are more than velcome in our home!
Leaving the jungle wasn't easy
but I must admit that thought about reasonable temperature and lack
of mosquitos helped to make decision.
And that's how we reached La Paz
and almost directly headed to Capacabana. The original one – as the
beach in Rio is named after this Bolivian city. And the city itselft
doesn't have anything special. It's kind of similar to other tourist
towns full of agencies offering trips, souvenir shops, restaurants and
hostels. The main atraction is seeing Titicaca lake (the bigest lake
on this high altitude – 3800 m above sea level) and swiming to Isla
del Sol (where according to legends Incas made their sacrifieces from
women and where the Sun was born). Well, to be honest I expected
somethnig else after all readings I've made. On place I saw kind of
big lake and island itself reminded me Croatian coast. What I really
enjoyed however were llamas and alpakas. I do not regret visiting
place but must probably I will not visit it again ;)
That's how our adventure with
Bolivia ended – from Coapacabana we went to Puno which is our first
Peruvian city. And to fullfill tourist tradition we get the food
poison on our last day in Bolivia! But as we are curing ourselfes in
Peru it's story for the next post.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz